إنت عارف لحد دلوقتى لما تطلب منى حاجة وتندهلى بإسم الدلع قلبى بيفرح ويدق يمكن مش بعرف أوصفلك شعورى لانى ببئى وقتها فى وسط الحلل والطبيخ و دوشة الولاد .
عارف لما بسمع صوت المفتاح وانت بتفتح الباب وداخل عليا البيت بحس إن الامان رجعلى تانى وكأنى فى حضن امى ببئى عاوزة اقولك بس بنشغل فى إنى آخد من إيدك الطلبات اللى إنت إشترتها وإنت راجع البيت.
عارف لما سألونى عن إسم بنتنا وانا بقدملها فى المدرسة وقولت إسمك بعد إسمها كنت طايرة من الفرحة إن إنت أبوها وإنها شايلة إسمك بس معرفتش أقولك لأنك مكونتش معايا.
عارف لما بشوف ملامحك فى وش إبننا وهو بيلعب وبيجرى قدامى ببئى سعيدة ومش مصدقة إن ربنا رزقنى بحتة منك بس مش بعرف أوصفلك إحساسى لانى ببئى سهرانة لواحدى وإنت نايم بدرى علشان عندك شغل.
عارف لما بنخرج سوا ببئى نفسى أمسك فى إيديك ومسيبهاش أبدا لحد مانرجع البيت بس ببئى ملبوخة فى الولاد علشان محتاجين رعاية اكبر برا البيت.
عارف أنا مش مفروسة منك ولا حاجة .. أنا مفروسة من الحياة اللي شغلانة عن بعض فى أحلى أيام عمرنا ..
بس راضية وسعيدة لمجرد إن إنت وولادى في حياتى , وإنى بيكم ببقى مش لوحدى, ويارب تفضلوا دايما جمبى..
المفروسة أمــ هناء محمود ــ العيال
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق